obraz

Ubrano ją w szczęście
umalowano Radością
więc dlaczego wciąż płacze

Opisano w krytyce pięknymi słowami
naszkicowano uśmiech 
więc dlaczego ona umiera i ociera kolory

Oblano ją zapachem kwiatów
posmarowano zmysłami
a ona wciąż myśli o śmierci
pachnie bólem samotności.

Stworzono z niej obraz dobra
sztucznego dobra na pokaz
Plakatowa twarz 
rama juz zaśniedziała mimo nowości
złoto we włosach
delikatna bladość dłoni
zielone silne oczy

Obraz jakże kłamliwy 
jakże tandetny w swym wykonaniu

Przechodzisz obok 
nawet nie spojrzysz...
ale to dobrze 
nie warto zatrzymywać się na jednym obłudnym kadrze sekundą wyłapanym spojrzeniem malarza
nie warto...